Sabtu, 20 September 2025

Senja yang Terluka

 

Di ufuk yang memudar, kita berdiri,

Bayangan panjang jatuh, memeluk sepi.

Janji-janji bisu yang takkan terucap,

Kisah kita kini hanya remah yang terkapar.

 

Angin malam membawa rindu yang pedih,

Mencabik-cabik hati yang tak lagi utuh.

Di matamu, ada genangan air yang surut,

Mencerminkan akhir dari segala yang pernah kita rajut.

 

Langkahmu menjauh, meninggalkan jejak kosong,

Di mana dulu tawa dan cinta pernah bernaung.

Aku berdiri di sini, terperangkap waktu,

Menyaksikan duniaku runtuh bersamamu.

 

Ini bukan perpisahan yang mudah,

Ini adalah pisau dingin yang menusuk perlahan.

Setiap napas terasa seperti desahan terakhir,

Karena separuh jiwaku telah pergi bersamamu.

 

Kini, hanya ada ruang hampa yang menggema,

Dan kenangan manis yang berubah jadi racun.

Hati ini, kini hanya puing-puing yang berduka,

Menunggu senja yang takkan pernah kembali cerah.

 

 Surup sing Lara

 

Ing pucuk langit sing wis burem, awakdewe ngadeg,

Ayang-ayang dawa tiba, ngemuli sepi.

Janji-janji meneng sing ora bakal diucap,

Critane awake dhewe saiki mung remah sing buyar.

 

Angin wengi nggawa kangen sing perih,

Nyobek-nyobek ati sing wis ora utuh.

Ing mripatmu, ana blumbang luh sing asat,

Nggambarake pungkasan saka kabeh sing tau awake dhewe rajut.

 

Lakumu ngadoh, ninggalke bekas kosong,

Nang endi biyen guyon lan katresnan tau manggon.

Aku ngadeg ning kene, kebekep wektu,

Nyekseni duniaku ambruk bareng karo kowe.

 

Iki dudu perpisahan sing gampang,

Iki lading adem sing nyuduk alon-alon.

Saben ambegan krasa kaya desahan pungkasan,

Amarga separo jiwaku wis lunga karo kowe.

 

Saiki, mung ana ruang hampa sing gumema,

Lan kenangan manis sing malih dadi racun.

Ati iki, saiki mung puing-puing sing sedhih,

Ngenteni surup sing ora bakal padhang maneh. 

 

The Wounded Dusk

At the fading horizon, we stand,

Long shadows fall, embracing the quiet.

Silent promises that will never be spoken,

Our story now only scattered crumbs.

 

The night wind carries a bitter longing,

Tearing apart a heart no longer whole.

In your eyes, a receding pool of tears,

Reflecting the end of everything we ever wove.

 

Your steps recede, leaving an empty trace,

Where once laughter and love resided.

I stand here, trapped in time,

Watching my world crumble with you.

 

This is not an easy goodbye,

This is a cold knife slowly piercing.

Every breath feels like a final sigh,

Because half of my soul has gone with you.

 

Now, there is only an echoing void,

And sweet memories that have turned to poison.

This heart, now only sorrowful ruins,

Waiting for a dusk that will never be bright again.

 

悲しい夕暮れ

(Kanashii Yūgure)

 

薄れていく地平線に、私たちは立っている、

(Usurete iku chiheisen ni, watashitachi wa tatte iru,)

長い影が落ち、静けさを抱きしめる。

(Nagai kage ga ochi, shizukesa o dakishimeru.)

決して話されない、沈黙の約束、

(Kesshite hanasarenai, chinmoku no yakusoku,)

私たちの物語は、今やただの散らばったパンくず。

(Watashitachi no monogatari wa, imaya tada no chirabatta pankuzu.)

 

夜風が苦い切なさを運び、

(Yokaze ga nigai setsunasa o hakobi,)

もう完全ではない心を、引き裂く。

(Mō kanzen de wa nai kokoro o, hikisaku.)

あなたの目には、引いていく涙の池、

(Anata no me ni wa, hiite iku namida no ike,)

私たちが織りなしたすべてを映している。

(Watashitachi ga orinashita subete o utsushite iru.)

 

あなたの足取りが遠ざかり、空っぽの跡を残し、

 (Anata no ashidori ga tōzakari, karappo no ato o nokoshi,)

かつて笑いと愛が住んでいた場所。

(Katsute warai to ai ga sunde ita basho.)

私はここに立ち、時間に閉じ込められ、

(Watashi wa koko ni tachi, jikan ni tojikomerare,)

あなたと共に崩れ落ちていく私の世界を見ている。

(Anata to tomoni kuzureochite iku watashi no sekai o mite iru.)

 

これは簡単な別れではない、

(Kore wa kantan na wakare de wa nai,)

これはゆっくりと突き刺さる冷たいナイフだ。

(Kore wa yukkuri to tsukisasaru tsumetai naifu da.)

私の魂の半分があなたと共に行ってしまったから、

(Watashi no tamashii no hanbun ga anata to tomo ni itte shimatta kara,)

毎回の呼吸が最後の溜息のように感じる。

(Maikai no kokyū ga saigo no tameiki no yō ni kanjiru.)

 

今、そこにはただ響く虚無感があり、

(Ima, soko ni wa tada hibiku kyomukan ga ari,)

甘い思い出が毒に変わった。

(Amai omoide ga doku ni kawatta.)

この心は、今やただの悲しみの廃墟、

(Kono kokoro wa, imaya tada no kanashimi no haikyo,)

二度と明るくならない夕暮れを待っている。

(Nidoto akaruku naranai yūgure o matte iru.)

 

Tidak ada komentar:

Posting Komentar

Ramadan di Ungaran, Sendiri

Di kaki sunyi Gunung Ungaran angin turun pelan membawa bau tanah basah, menyentuh atap-atap rumah di Ungaran yang lebih cepat gelap ...